ภายใต้แสงจากพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกทอดอ่อนลงมาในช่วงหัวค่ำในค่ำคืนที่ฟ้าไร้ดาวคืนนี้
ถ้าไม่สังเกตให้ดีก็คงจะไม่มีใครมองเห็นร่างสองร่างที่กำลังเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินระยะสั้น
ที่สองข้างทางนั้นถูกโอบล้อมไปด้วยเหล่าต้นไม้น้อยใหญ่ โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่สิ่งๆ หนึ่ง
ที่ได้ถูกสร้างเพิ่มเติมเสริมต่อขึ้นมาจากกิ่งไม้ใหญ่ที่แข็งแรง..

ชิงช้าไม้เก่าๆ ที่ถูกพันเกี่ยวไปด้วยเถาวัลย์ ที่มีอายุไม่ต่ำกว่าสิบห้าปี
ที่ยังคงดูแข็งแรงและอยู่ไม่ห่างไกลจากตัวบ้านมากนัก
คือจุดหมายปลายทางที่เดินไป...

.....

ชิงช้าไม้ที่ถูกผูกโยงลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ เคลื่อนที่โยกตัวไปมาอย่างเบาๆ
ตามแรงผลักไกวอย่างเบามือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง..
ชิงช้าไม้ค่อยๆ เคลื่อนไหวไปมาอย่างต่อเนื่องจนเบาแรงลง
และเหลือเพียงแค่การเคลื่อนไปมาตามแรงเฉื่อยจนหยุดนิ่งในที่สุด

เสียงบทสนทนาของคนทั้งสองดังได้ยินอย่างแว่วๆ...

.....

วันนี้คงเป็นอีกวันที่ได้มาพูดคุยกัน
ถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต
ในอีกไม่ถึง 1 เดือนข้างหน้า..

ดูแล้วคล้ายกับว่าหนังม้วนเดิมที่เคยเกิดขึ้นถูกนำมาฉายอีกครั้ง..

.....

ตอนนี้..

เหลือเวลาอีกเพียงแค่ไม่ถึงเดือนเท่านั้น
ที่เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในวันนั้น.. จะหวนย้อนกลับมาอีกครั้ง..

 

1 เดือนที่ผ่านมา มันผ่านไปเร็วเหลือเกิน..

เร็ว.. จนใจหาย..

 

2 เดือนที่มีอยู่ในกำมือ..
มันเป็นระยะเวลาที่น้อยเกินไป..

......

ถ้าคนเราสามารถฝืนการเดินทางของเวลาได้
ฝืนเอาไว้.. ไม่ให้มันเดินหน้าไปไหน ก็คงจะดีนะ

แต่ในความเป็นจริง ใครเลยจะทำได้..

.....

"ช่วงเวลาของความสุข มักจะผ่านไปเร็วเสมอ"

ประโยคคลาสสิคประโยคนี้ ยังคงรับรู้ เข้าใจ
และวนเวียนอยู่ในห้วงของความรู้สึกอยู่ตลอดเวลา

เวลาของความสุขที่มีอยู่ในกำมือ กำลังจะลด และหมดลงไป
ความสุขที่เป็นรูปธรรมจับต้องได้
กำลังจะถูกกระชากไปด้วยหน้าที่ที่จะต้องทำ.. อีกครั้ง..

.....

อีก 1 เดือนนับจากนี้ผ่านไป ก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกเป็นปี

นานเหลือเกินในความรู้สึก..

....

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=

 

Beginning of Life

สิบสี่ มกราคม สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด
ตีสอง สามสิบเก้านาที

เขียนที่บ้าน.. (ของใครสักคน)
พญาไท กรุงเทพฯ