กว่า 6 สัปดาห์แล้วที่ข้อมือเล็กๆ ข้างซ้ายนี้
ไม่มีเครื่องบอกเวลาสีเงินคุ้นตาสวมใส่อยู่เหมือนเช่นเคย

กับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
ทำให้ได้ยินคำถามยอดฮิตที่ใครหลายคนเฝ้าถาม
เพราะต่างก็รู้ดีว่าคนอย่างเรา
ถ้าไม่มีนาฬิกาติดข้อมือไว้จะไม่มีทางออกจากบ้าน..

 

"นาฬิกาที่ข้อมือหายไปไหนแล้ว?"

"ถ่านหมดหรอ?"
"เปล่า.."

"เสียหรอ?"
"ก็เปล่า.."

"หายหรอ?"
"ก็เปล่าอีกนั่นแหละ.."

เพียงแต่เป็นความตั้งใจที่เกิดขึ้น
ที่จะถอดมันวางทิ้งเอาไว้ ณ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
กับความคิด (ไปเอง) ที่ว่าถ้าไม่มอง ไม่ดู ไม่เห็นมันซะ
การเดินทางของช่วงเวลาที่มีความสุขที่เกิดกำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้นั้น
จะเป็นช่วงที่เวลามันเดินทางช้าลง.. ในความรู้สึก..

เพราะเรื่องราวและความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อระยะเวลาประมาณ 1 ปีก่อน
มันหวนย้อนกลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง..

.....

เวลา.. เวลา และ เวลา

ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะกลับมาพูดถึงคำๆ นี้บ่อยมากนักเป็นอีกครั้งหนึ่ง
เพราะรู้สึกว่า.. เข็มนาฬิกาดูจะหมุนเร็วเกินไปกว่าที่เคยเป็น
สำหรับเวลา.. ที่มีเหลืออยู่ในตอนนี้..

ระยะเวลา 2 เดือน
กำลังจะลดและหมดลงไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้า..

และอีกไม่นาน.. ตัวตน กำลังใจ และความห่วงใยที่จับต้องได้
จะต้องห่างหายจากสายตาไปอีกครั้ง..

.....

กับอีกหนึ่งกำลังใจสำคัญที่ไม่ได้เอ่ยถึงในไดอารี่หน้าที่แล้ว
ขอบคุณ.. ที่ยังอยู่ด้วยกับเสมอไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์
ไม่มีจะมีเรื่องราวใดๆ เกิดขึ้นก็ตาม ก็จะอยู่ร่วมหัวเราะ ร้องไห้
และจับมือผ่านมันไปด้วยกันตลอดมาเสมอ..

รู้สึกได้อยู่เสมอว่านับตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้
ทุกความรู้สึกที่ได้มีให้มานั้น
มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามวันเวลาที่เพิ่มมากขึ้น
ไม่ว่าเวลาที่ผ่านมานั้นจะหมุนเร็ว.. หรือช้า..
ความรู้สึกที่ได้ให้มานั้นยังคงเต็มเปี่ยมอยู่เสมอ..และตลอดไป..

ขอบคุณ.. ที่ยอมถอดนาฬิกา อยู่ร่วมใช้เวลาเดียวกัน
ให้เข็มนาทีและเข็มวินาทีได้เดินไปพร้อมกัน

ขอบคุณเหลือเกิน..

.....

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=