บันทึกเมื่อประมาณ 1 ปีก่อน..

.....

ความรู้สึกของการจากลา
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแม้แต่คนเดียว
แต่ถ้ามันได้เกิดขึ้นมาแล้ว ใครเลยจะห้ามได้..

อยากจะยืดวันเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ กัน ให้มันมากขึ้นกว่านี้อีกนิด
ฝืนเวลาเอาไว้ ให้มันเดินช้าลงกว่าที่เคยเป็น
แต่ในความเป็นจริงที่ได้รับรู้...
ไม่มีใครสักคนที่สามารถฝืนการเดินทางของเวลาได้เลย..

ทั้งๆ ที่รู้อยู่ตลอดและเตรียมใจไว้แล้วว่าเหตุการณ์นี้มันจะต้องเกิดขึ้นในสักวัน
แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ กลับทำใจยอมรับไม่ได้..

กับวินาทีแรกที่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกของการจากลาอีกครั้ง..

.....

การที่คนๆ หนึ่ง ทำได้เพียงแค่ยืนมอง.. ดูภาพของคนอีกคนหนึ่ง หันหลังเดินจากไป
ก้าวห่างออกไปเรื่อยๆ ตามจังหวะของเข็มนาฬิกา ที่ยังคงทำหน้าที่ของมันไปอย่างเที่ยงตรง
ค่อยๆ เดินห่างออกไปจนไกลลับตา.. โดยที่ตัวเราไม่มีโอกาสที่จะรั้งตัวเอาไว้ได้เลย..

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
มันเป็นความรู้สึกที่บางครั้ง.. ตัวเราเอง
ก็ไม่สามารถที่จะบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้จริงๆ ..

.....

มีคำพูดมากมายอยู่ภายในใจ ที่คิด ที่เตรียมเอาไว้และอยากจะพูดออกไป ในระยะเวลาก่อนหน้านี้
แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ กลับยืนนิ่ง มีเพียงแค่รอยยิ้มบางๆ ที่มีให้

มันรู้สึกใจหายเหลือเกิน..

 

 

แต่ก็เข้าใจ..
ห่างไกล เพราะหน้าที่ที่จะต้องทำ..

.....

7 พันกว่ากิโลเมตรของระยะทางที่ห่างระหว่างเรา มันไกลน่าดูเลยนะ

ถึงจะห่างกาย แต่ใจเราไม่ห่างกันใช่มั๊ย
ในยามกลางวันหรือกลางคืน ไม่ว่าดวงตะวันจะทอแสงอ่อนแรงหรือเจิดจ้า
ดวงจันทร์จะสาดส่องแสงสีเหลืองนวล ดวงดาวจะส่องประกายระยิบระยับหรือไม่

ถ้าเราแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจากคนละฟากฟ้าที่ยืนอยู่
ถึงจะต่างสถานที่ ต่างเวลา..

แต่ฟ้าที่มองเห็นมันก็ยังเป็นฟ้าที่ทอดยาวเป็นผืนเดียวกันใช่มั๊ย..

.....

ดูแลตัวเองด้วยเช่นกันนะ

ตอนนี้เริ่มเหงาบ้างแล้ว แต่คงไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยวมันก็คงจะชินไปเอง เหมือนอย่างที่เคยเป็นมา
ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ นะ ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องกังวลอะไร
ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะ

.....

Beginning of Life

วัน พฤหัสบดี ที่ หนึ่ง กุมภาพันธ์ สองพันห้าร้อยห้าสิบ
เวลา สิบสี่นาฬิกา ห้านาที

.....

 

วันเวลาที่หมุนผ่าน
ได้สร้างระยะทางของความห่างไกลระหว่างกันให้เพิ่มมาขึ้นเรื่อยๆ
แต่มันก็คงจะไม่มากเกินความผูกพันที่มีต่อกัน

เว้นที่ว่างเล็กๆ เอาไว้ เพื่อให้กระบวนการของความรัก ความคิดถึง
ความเข้าใจ และความห่วงใยที่มีต่อกันนั้น ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่
เพื่อลดระยะทางทางความรู้สึกของความห่างไกลที่มี

แบ่งที่ว่างที่ห่างกันเอาไว้ ให้ต่างได้ตามหาความฝันของตัวเอง
เพื่อรอวันเวลาที่จะกลับมาเจอกันและสร้างฝัน.. ร่วมกัน..

นึกถึงคำพูดจาทางความรู้สึกมากมาย เมื่อยามที่สายตาได้มองถึงกัน
ทุกๆ ความรู้สึกที่กลั่นออกมานั้น มันอบอุ่นเพียงไหน.. ไม่เคยลืม..

.....

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=

Beginning of Life

วันอาทิตย์ ที่ ยี่สิบสี่ กุมภาพันธ์ สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด
เวลา สองนาฬิกา สามสิบแปดนาที

.....