หลายเดือนเหลือเกิน..
ที่รู้สึกได้ว่าห่างหายจากโลกตัวหนังสือใบนี้..

หลายเดือนในความรู้สึก..
ที่ไม่ได้ขีดเขียน ถ่ายทอดเรื่องราวหลากหลายอารมณ์ที่เกิดขึ้น

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หายเงียบไปเลยเสียทีเดียว
แต่ก็รู้สึกได้ว่าไม่เป็นปกติเหมือนเมื่อก่อน

.....

ช่วงเวลาที่ผ่านมาแทบจะไม่ได้เขียนอะไร.. นอกจากงาน
ไม่ได้อ่านอะไร.. นอกจากงาน
และไม่ค่อยได้คุยกับใคร.. นอกจากพี่ร่วมงาน
(ต้องเรียกพี่เพราะทั้งบริษัทหารุ่นเดียวกับตัวเองแทบไม่ได้..)

ชีวิตประจำวันที่เหมือนกันแทบทุกวัน
วนเวียนอยู่กับกิจกรรมเพียงแค่ไม่กี่อย่าง
ตื่นเช้า - ทำงาน - กลับบ้าน - เข้านอน
ขึ้น - ลงลิฟท์ครั้งละ 27 ชั้น วันละหลายๆ รอบ

เวลา.. ที่จะหาให้ตัวเอง.. แทบไม่มี..
ฝันเล็กๆ ที่ตั้งใจอย่างมากที่จะทำให้เป็นจริง
ดูเหมือนว่ากำลังจะถูกเบียดบังให้ไกลห่างออกไปเรื่อยๆ
เพราะภาระหน้าที่ที่ต่างกันสุดขั้วในชีวิตจริง..

เพื่อนฝูงที่คุ้นเคย ต่างค่อยๆ หายหน้าไปทีละคน
มีหลายครั้ง.. ที่เกิดความรู้สึกว่ากำลังถูกคนรอบข้างทิ้งให้อยู่อย่างเดียวดายเพียงลำพัง
จนอดคิดไม่ได้ว่าไม่เหลือใครแล้วจริงๆ
ทั้งๆ ที่ถ้าคิดในความเป็นจริงในอีกแง่ เราเองต่างหาก.. ที่เป็นฝ่ายแยกตัวออกมา..

ยิ่งเขียนก็ยิ่งงงกับอารมณ์ของตัวเอง
ผ่านมันไปเถอะ..

.....

สมุดบันทึกเล่มใหม่ที่ได้มาเมื่อสัปดาห์ก่อน
หน้ากระดาษยังคงว่างเปล่าจนถึงวันนี้
ยังไม่มีเรื่องราวใดๆ ถูกเรียงร้อยออกมา
ทั้งที่วันเวลาที่ผ่านมานั้นมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

เวลาช่วงเช้าในวันหยุดสุดสัปดาห์กับการนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน
ท่ามกลางอุณหภูมิธรรมชาติที่มีอากาศที่แตกต่างจากที่เคยได้สัมผัสมาตลอด 5 วันทำงานจากอาคารสำนักงาน

ช่วงเวลาดีๆ ที่เว้นว่างจากการทำงานวันนี้
คงจะเหมาะนะที่จะใช้เวลาที่มีกับการเดินทางตามความฝันของตัวเองอีกครั้ง..

ความฝันที่ตั้งใจเป็นจริงเมื่อไหร่ คงจะมีโอกาสได้นำมาบอกเล่ากัน

.....

 

วันนี้.. คิดถึงบันทึกหน้าเก่าที่เคยเขียน กวีบทเก่าที่เคยแต่ง
ความอบอุ่นเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้นและยังคงตราตรึงอยู่ในใจ.. จนถึงทุกวันนี้
เลยอยากจะเอามาบันทึกไว้ในไดอารี่หน้านี้อีกครั้ง..

ขอบคุณล่วงหน้า
ถ้าพวกคุณไม่เบื่อที่จะอ่านมันอีกครั้ง..

.....

Beginning of Life
2 มีนาคม 2551

 

 

..

หนึ่งในค่ำคืนของวันธรรมดาคืนหนึ่ง..
เรายังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ริมหน้าต่างบานเดิมที่เคยนั่งอยู่เป็นประจำ
พร้อมกับนมหวานที่มีความอุ่นเหลืออยู่อย่างเจือจางในแก้วใบคุ้นเคย
ดื่มมันเข้าไปเกือบทุกวัน.. ด้วยความหวังที่ว่าให้ความอุ่นที่มี..
จะสามารถทำให้ความหนาวเหน็บที่เกิดจากความเศร้าในใจมันคลายลงมาบ้าง..

ท่ามกลางไอความร้อนที่แผดเผามาในตลอดระยะเวลาหลายวัน
ไม่ว่าจะตอนกลางวันหรือตอนกลางคืนนั้น มันทำให้ร่างกายรู้สึกร้อน
แต่ใจ.. ที่ซ่อนลึกอยู่ภายในนั้นมันกลับหนาวเหน็บ..

กับความรู้สึกต่างๆ ที่ยังคงตอกย้ำเข้ามาอยู่เรื่อยๆ
ความเจ็บปวดจากฝันร้ายในครั้งเก่า.. อยากที่ลืมมันให้ได้เสียที
ไม่ต้องการที่จะให้มันมาทำลายปัจจุบันและอนาคตเลย
ทั้งที่ไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนี้
แต่เราก็ยังคงปล่อยให้มันตามมาหลอกหลอนได้หลายครา..

การใช้ชีวิตที่ยังคงยึดติด
มันมีแต่จะทำให้ชีวิตจมลงไปเรื่อยๆ อย่างนี้กระมัง..

.....

วัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กบนโต๊ะข้างหัวเตียง
ส่งเสียงเรียกเข้าในเวลาที่คุ้นตา
ตามด้วยเสียงปลายสายที่คุ้นหูที่ถูกส่งตรงมาจากแดนไกล

ประโยคสนทนาสั้นๆ ที่เกิดขึ้น
มันทำให้ใจที่หนาวเหน็บดวงนี้กลับกลายเป็นรู้สึกอุ่น
และยิ้มออกมาได้อย่างไม่ทันได้เตรียมตัว

ขอบคุณ.. ที่ทำให้ค่ำคืนที่หนาวเหน็บหัวใจในคืนนี้
กลายเป็นคืนที่มีความอบอุ่นส่งพลังอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ

ขอบคุณดาวดวงนี้ที่ทำให้จันทร์ยังคงมีแรงส่องแสง
และมีแรงใจที่จะทำหน้าที่ที่มีต่อไป..

......

ดวงดาวดวงนั้นเคยพูดเอาไว้ในคืนๆ หนึ่ง..
คืนสุดท้ายเมื่อเกือบ 4 เดือนก่อน ก่อนที่จะต้องห่างไกลกัน
ให้ดวงจันทร์ฟังเอาไว้ว่า..

"วันนี้.. จะเป็นวันที่เรารักกันน้อยที่สุด
แต่ในวันข้างหน้า เราจะรักกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ความรักระหว่างเรา.. จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ ในทุกๆ วัน
เพราะเราจะรักกันเพิ่มมากขึ้นในทุกๆ วัน..

ในทุกครั้งที่เงยหน้ามองดูดาวบนผืนฟ้ากว้าง โปรดจงรับรู้เถิดว่า..
ยังมีใครคนหนึ่งที่รัก.. คิดถึง.. และเป็นห่วงอยู่เสมออย่างมั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลง
และจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป..

อุปสรรคต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา
มันจะทำให้รักระหว่างเราสองคนแข็งแกร่งขึ้น..
ถ้าเราสองคนผ่านมันตรงนี้ไปได้
ความสุขที่เกิดต่อจากนั้น คือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิต.."

.....

คืนนี้.. เราสองคนสบตากันผ่านท้องฟ้าผืนกว้างในยามราตรี
มีดวงดาวนับร้อยนับพันอยู่เคียงคู่กับดวงจันทร์..
บทสนทนาระหว่างกันยังคงส่งเสียงเบาๆ อย่างต่อเนื่อง ในคืนนี้..
พร้อมกับสายตาสองคู่ที่ยังคงเงยหน้ามองผืนฟ้ากว้าง ^_^

บทกลอนหลายบทที่เราคิดขึ้นได้ ในช่วงระหว่างการสนทนาในค่ำคืนนี้
ได้ถูกถ่ายทอดผ่านเสียงของเราไปถึงใครคนนั้น ในทันท่วงที
เวลาเพียงไม่นาน เปล่งเสียงไม่กี่คำ แต่แทนความรู้สึกได้เกือบทั้งหมด..

อาจจะไม่ไพเราะสักเท่าไรนัก..
แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดออกมาในช่วงเวลานั้น

ตอนนี้.. เลยอยากจะถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือบ้าง
ยังเป็น original version ยังไม่ได้ผ่านการปรุงแต่งหรือขัดเกลาใดๆ
อาจจะไม่ไพเราะสักเท่าไรนัก.. แต่เราก็ภูมิใจ ^_^

.....

ความรักสำหรับเรามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก
ไม่ว่าจะเป็นในสถานะไหนก็ตามที..
เพื่อน.. พี่.. น้อง.. หรือแม้กระทั่งคนรัก..

การที่เราจะบอกกับใครสักคนว่ารัก
มันยากพอๆ กับการที่จะบอกใครสักคนว่าเกลียด..

ความรักระหว่างคนสองคน..
ตอนนี้มันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นมานานพอสมควร
และเราก็มั่นใจว่ามันเป็นรักที่แท้จริง

ความรักในฐานะคนรักระหว่างคนสองคนที่เกิดขึ้น
มันเปราะบางและอ่อนไหวต่ออุปสรรคที่ยังคงผ่านเข้ามามากนัก

ความรัก.. เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้ว
เราก็ไม่อยากที่จะเสียมันไปอีกครั้ง..
ไม่อยากที่จะเสียมันไป..

สิ่งที่ยากกว่าต่อจากนี้ไปก็คือ..
เราจะต้องดูแลและประคับประคองมันอย่างไร
เพื่อที่จะให้ความรักที่มีนั้นคงความสวยงาม บริสุทธิ์ ตลอดไป
และเป็นรักที่นิรันดร์..

.....

ตราบที่ดวงดาวและดวงจันทร์ยังคงส่องแสง..
รักระหว่างเราจะยังคงอยู่ตลอดไป..

.....

 

	. แสงดาวที่มีเพียงน้อยนิด แต่ในท่ามกลางความมืดมิด.. ช่างดูสดใส รวมกันร้อยพันหมื่นดวงส่องแสงรำไร โอบกอดฉันไว้ในคืนนิทราราตรี ฉันคือดวงจันทร์ที่เดียวดายอยู่กลางฟ้า ส่องแสงเหลืองนวลออกมาพร้อมกับความเปลี่ยวเหงา แต่รู้ไหมถ้าคืนใดมีแสงดาว กระพริบพราวจรัสแสงเปล่งประกาย เจ้าช่วยคลายความเศร้าจากใจจันทร์ ลดความเงียบงันอ่อนล้าและอ่อนไหว แสงเล็กเล็กที่กระจายอยู่เต็มฟ้าไกล มีแต่ความอบอุ่นและห่วงใยที่ให้กับจันทร์ แม้บางวันจันทร์จะมองไม่เห็นดาว หรือแม้บางคราวดาวอาจส่องแสงริบหรี่ แต่รู้ไหมเพียงแค่เศษเสี้ยวของแสงที่ดาวมี ทำให้จันทร์ที่เดียวดายดวงนี้อบอุ่นในหัวใจ จันทร์รู้ซึ้งและขอบคุณในรักของดาว ที่ยังคงพร่างพราวทำให้จันทร์ไม่หวั่นไหว ตราบที่ดาวยังคงโอบกอดจันทร์ต่อไป จันทร์จะไม่รักใครนอกจากดาว.. .

 

.....

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=

 

Beginning of Life
27 พฤษภาคม 2550