แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันทุกวัน...ก็รัก..
แม้ว่าจะไม่ได้คุยกันทุกวัน...ก็คิดถึง..

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้เสมอมา
ตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกัน
สานสัมพันธ์กันตั้งแต่ความเป็น "พี่น้อง"
ก่อตัวเรื่อยมาจนกลายเป็น "คนรัก" โดยไม่รู้ตัว

.....

ไม่มากคำพูด...เพราะเป็นคนพูดน้อย..
ไม่มากคำหวาน...เพราะพูดหวานๆ อย่างคนอื่นไม่เป็น..
ไม่มากคำเสกสรรค์ปั้นแต่งใดๆ...เพราะเป็นคนจริงใจ...และรักจริง..

..มีแต่ความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดที่มีทั้งหัวใจที่จะมอบให้..
..มีแต่ความรักที่มีให้ ที่เพิ่มมากขึ้นในทุกๆ วัน..

..เพื่อที่จะตอบแทนความรักทั้งหมด
ที่คนๆ หนึ่ง มีให้กับคนอีกคนหนึ่งตลอดมา..

......

"วันนี้...จะเป็นวันที่เรารักกันน้อยที่สุด
แต่ในวันข้างหน้า เราจะรักกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ความรักของเรา..จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ ในทุกๆ วัน
เพราะเราจะรักกันเพิ่มมากขึ้นในทุกๆ วัน"

......

ไม่ต้องการให้เป็นรักที่หวือหวา
ที่ต้องคอยป่าวประกาศให้ผู้อื่นรับรู้
อยากให้เป็นรักที่ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป
ค่อยๆ จับมือกันก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระวัง
ถ้าคนหนึ่งล้ม...อีกคนหนึ่งก็ช่วยประคอง
เดินเคียงข้างกันไปให้ถึงจุดหมาย..

ความรักของเราทั้งสอง..
มันเป็นรักที่บอบบาง เปราะบาง และอ่อนไหว
เรื่องราวร้ายๆ ที่ผ่านมานั้น มันคงเป็นบทสอนใจเราทั้งสองได้ดี
เราต่างก็ไม่ต้องการที่จะให้มันเกิดขึ้นอีก ไม่ต้องการเลยจริงๆ
เพราะต่างก็รู้ว่าถ้ามันเกิดขึ้นอีกก็ต้องเจ็บปวดด้วยกันทั้งสองฝ่าย
และคนที่จะต้องเจ็บมากที่สุดก็คือตัวของเราเอง
ที่เป็นคนที่รื้อฟื้น ทำให้เรื่องที่เคยผ่านมาแล้ว เกิดขึ้นอีกครั้ง..

.....

อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไป เราเองก็ตอบไม่ได้
สิ่งที่เป็นในวันนี้...กับสิ่งที่จะเกิดในอนาคตข้างหน้า
มันอาจจะไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกันก็ได้ ไม่มีใครรู้...

แต่อย่างไรซะ ในวันนี้..
เราจะพยายามทำให้ความรักในตัวเราเป็นรักที่ค่อยๆ เติบโตไปทีละก้าว
ค่อยๆ เติบโตไปอย่างมั่นคง และแข็งแรง ไม่หวั่นไหวเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา
ให้สมกับการที่ได้รับการให้อภัย ให้สมกับความสุขที่ได้รับกลับคืนมาอีกครั้ง

จะพยายามไม่ให้ผิดซ้ำ
เพราะเรารู้ว่าถ้าผิดซ้ำแล้ว...มันจะเกิดอะไรขึ้น..

ความเจ็บปวดและทรมานที่ผ่านมา
มันเจ็บเกินที่จะทนนัก..

.....

..รู้ใช่มั๊ย...ว่ารัก..

..ยิ่งนานวัน...ยิ่งรัก..
ในความรู้สึกที่ไม่เคยลดลง..

น้อยครั้ง...ที่จะเอ่ยคำพูดคำนี้ออกมา..
แต่รู้ใช่มั๊ยว่าทุกครั้งที่คนๆ นี้ได้พูดคำๆ นี้ออกมานั้น
มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ..

 

..วันนี้เป็นวันที่เราทั้งสองมีความสุขในหัวใจกันมากที่สุด
และอยากให้ความสุขนี้...คงอยู่ไปนานๆ..

 

.....

 

+: โหมดเก็บตกชีวิต :+

- เมื่อตอนเที่ยง ไอ้หมีหัวตุ่ยมาหาที่บ้าน มาขอยืมเสื้อสูทสีดำใส่ไปสัมภาษณ์งาน
มันบอกตามขอยืมเพื่อนๆ มาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านคนแล้ว ไม่มีใครมีสีดำเลย
สุดท้ายก็เลยมาลงแจ๊คพอทที่เรา..
ยังไงก็เอามาคืนเร็วๆ นะเจ้ย วันพฤหัสฯ นี้ตูต้องใช้แล้วด้วย

- ช่วงนี้พี่หนุ่มลาพักร้อนไปฝรั่งเศส ทำให้ไม่มีคนคอยเปิดเพลงให้ฟัง..
ห้อง HR คงจะเหงาไปหลายวันสินะ..

น้องกำลังรอของฝากอยู่นะ ^^

.....

ปล. มะรืนนี้ (22 เม.ย.) เป็นวันคล้ายวันเกิดของสาวอายุฉิบแปดดดดดด ^^" นานมากแล้วนะคะที่ไม่ได้คุยกันเลย แต่ก็ไม่เคยลืมวันพิเศษวันนี้นะ... สุขสันต์วันเกิดนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ วันนั้นอาจจะไม่มีโอกาสได้แวะไปหาถึงหน้าบ้าน ขออวยพรตรงนี้เลยก็แล้วกันเนอะ ^_^

 

=+=+=+=+=

=+=+=+=+=

 

Beginning of Life