ในช่วงเวลาที่หลายชีวิตกำลังถูกกล่อมให้หลับใหล
ด้วยมนต์ขับกล่อมของราตรีกาล
เรา.. ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ยังคงนั่งนิ่งๆ อยู่ในโลกของตัวเอง
โลกภายในใบเล็กๆ ที่ไร้การเคลื่อนไหว..
นิ่ง คิด ทบทวนถึงเรื่องราวบทสนทนาที่เพิ่งผ่านมาเมื่อชั่วครู่
บทสนทนาที่เหมือนคล้ายกับฝันร้าย ที่เราเองไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน..
.....
ทั้งๆ ที่พยายามคิดอยู่เสมอว่า
ความรู้สึกกังวลบางอย่างที่แอบซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบๆ
ในช่วงหลายวันเวลาที่ผ่านมานั้น จะไม่มีวันเป็นจริง
แต่พอถึงวันนี้.. เวลานี้.. มันไม่ใช่..
.....
ไม่รู้ว่า.. คำถามหนึ่งคำถาม..
ที่ได้เอ่ยถามออกไปอย่างแผ่วเบา ก่อนเสียงปลายสายจะขาดหายนั้น
จะเข้าไปถึงก้นบึ้งข้างในของผู้ที่รับฟังไหม..
และถ้าเข้าไปถึง
เราจะกล้าฟังคำตอบที่จะได้รับกลับมาไหม..
.....
และคำอ้อนวอนร้องขอที่ได้เอื้อนเอ่ยออกไป
จะมีพลังที่มากพอที่จะทำให้ใครบางคน
กลับมาคิดทบทวนอีกครั้งไหม..
.....
=+=+=+=+=
=+=+=+=+=